En toen werd het (heel lang) stil...


"Wat doen we nou?!?". Ik wist het gewoon niet. Al in januari kreeg ik via Twitter rare tiktoks en twitterupdates te zien. Van ontsmettingen van hele wijken in een stad Wuhan. Nog nooit van gehoord! Van zingende mensen uit hun flatramen. Schrijnende verhalen van verplegend personeel. En die rare beelden bleken verre van raar en ze zijn er inmiddels precies hetzelfde maar dan van hier. Van Italië. Van Spanje. Vanuit de rest van de wereld.

 

 

"Wat doen we nou???". Rutger wist het ook niet. Het meest voor de hand liggende dan maar. Stilleggen van al onze acties en even afwachten. Het was inmiddels 14 maart. Spanje trok de deur dicht.

We hielden contact met mensen in Quatretondeta. Het gaat ze nog altijd goed. Geen zieken. Ook in de rest van de vallei bleef iedereen op z'n plek en bleef ook iedereen gezond.

En na weken een beetje voor ons uitstaren in afwachting van wat komen ging weten we inmiddels wat we moeten doen: onze plannen aanpassen en doorpakken. Daar wordt nu hard aan gewerkt. Want dat ons hart in Quatretondeta ligt is duidelijk, nu de rest van ons lijf nog daar zien te krijgen!

0 comments

  • There are no comments yet. Be the first one to post a comment on this article!

Leave a comment